Van kleins af aan ben ik aan het zoeken naar verborgen schatten. Mijn eerste vondst deed ik toen ik 12 jaar oud was, in ons eigen huis, op zolder. 
We woonden in een oud pand in Alkmaar en achter een balk zat een pakketje verstopt. In het pakketje vond ik allemaal zorgvuldig ingepakte rolletjes, gevuld met halve en hele centen. 
Het laatste jaartal was 1943, dus waarschijnlijk is het daar verstopt in de oorlog. 

Veel later zag ik wel eens iemand met een metaaldetector zoeken en ik was daar eigenlijk wel een beetje jaloers op, maar ook te trots want mij zie je niet lopen met zo'n ding, dacht ik. 
Maar de drang werd te groot en ik besloot er toch ook een aan te schaffen, maar .. ze zouden me niet zien, want ik kocht er een met verlicht display, dus ik kon mooi in het donker zoeken. 

Na een heel jaar had ik nog niets gevonden. 
Ik kwam erachter dat de afgelegen plekken waar ik zocht (zodat ik niet gezien werd) dat daar waarschijnlijk heel vroeger ook niemand kwam. 
Uiteindelijk besloot ik dat ik wel openlijk moest gaan zoeken, wilde ik wat vinden. 
Dat werd onmiddellijk beloond want vanaf dat moment groef ik ineens wel leuke vondsten op. 

Op een gegeven moment vond ik een kandelaar en riep mijn zoekmaatje. 
"Moet je eens kijken, ik heb gewoon een hele kandelaar opgegraven, wat denk jij hoe oud?" 
"Uhhmm, 19e eeuw of zo?" 
Na inspectie bleek er een stukje van 1 van de drie voetjes te zijn afgebroken en ik dacht "jammer maar helaas" en deed hem toch in mijn buidel. 
s' Avonds thuis zette ik mijn vondsten van die dag op de foto en plaatste die op een internetforum waar veel zoekers hun kennis uitwisselen en elkaars vondsten helpen determineren. 
Na een kwartiertje ging mijn telefoon. Het was een bevriende zoeker en zonder de gebruikelijke formaliteiten bij een telefoongesprek schreeuwde hij door de telefoon "niet schoonmaken die kandelaar!!! Niks aan doen!" 
"Waarom zeg je dat" vroeg ik? "Je weet niet wat je gevonden hebt, dit is super zeldzaam, het is 13e eeuws!" 
Ik werd een beetje nerveus van zijn enthousiasme en begon me langzaam te realiseren dat ik nu dan toch misschien een topvondst had gedaan. 
De hele avond waren we nog op internet op zoek naar een vergelijkbare vondst. Eentje was ooit in Zeeland gevonden en .. ze leken inderdaad wel erg op elkaar! 
Ik besloot de expert te bezoeken bij Tussen Kunst en Kitsch en daar werd ons vermoeden bevestigd door Jan Beekhuizen! 

Het zoeken en vooral het vinden geeft een bijzonder gevoel.
Dit gevoel probeer ik in mijn stillevens te vangen. 
Het is het gevoel dat ik had op de donkere zolder, toen ik de muntjes uitrolde in een zonnestraal door het zolderraam. 
Het is het gevoel dat ik kreeg toen ik in een zwarte kluit iets zag schitteren ... en er een grote gouden ring uit 1600 het zonlicht weer zag. 

De stilte die je ervaart, terwijl je soms uren over een akker loopt te fantaseren, over toen. 
En je hoopt dat er die dag weer een schat het licht mag zien...
Mijn stillevens zie ik als een eerbetoon aan de voorwerpen en de vondsten die ik schilder.

Marjolein van den Berg.